Якум Подшоҳон боби 4

Фалиштиён   сандуқи  Худоро   забт   менамоянд.

  1. ВА каломи Самуил ба тамоми Исроил расид. Ва Исроил ба муқобили фалиштиён ба ҷанг баромаданд, ва назди Эбен-Эзер ӯрду заданд; ва фалиштиён дар Афеқ ҷойгир шуданд.
  2. Ва фалиштиён ба муқобили Исроил саф кашиданд, ва ҳарбу зарб ба амал омад, ва исроилиен аз фалиштиён шикаст хӯрданд, ки онҳо дар майдони корзор тақрибан чор ҳазор нафарро куштанд.
  3. Ва қавм ба ӯрдугоҳ омаданд; ва пирони Исроил гуфтанд: «Чаро Худованд имрӯз моро пеши  фалиштиён шикаст дод? Пас, сандуқи аҳди Худовандро назди худ биёрем, ва он андаруни мо дохил шуда, моро  аз  дасти  душманонамон  наҷот хоҳад  дод».
  4. Ва қавм ба Шилӯ фиристоданд, ва сандуқи аҳди Худованди лашкарҳоро, ки дар миёни каррубиён сокин аст, аз он ҷо бардошта оварданд; ва ду писари Элӣ — Ҳофнӣ ва Финҳос — дар он ҷо бо сандуқи аҳди Худо буданд.
  5. Ва ҳангоме ки сандуқи аҳди Худо ба ӯрдугоҳ дохил шуд, тамоми Исроил бо овози баланд бонг заданд, ва замин ба ларза омад.
  6. Ва фалиштиён садои бонгро шунида, гуфтанд: «Ин са-дои бонги азим дар ӯрдугоҳи ибриён чист?» Ва фаҳмиданд, ки сандуқи   Худованд ба ӯрдугоҳ  дохил шудааст.
  7. Ва фалиштиён тарсиданд, зеро ки гуфтанд: «Худо ба ӯрдугоҳ дохил шудаааст». Ва гуфтанд: «Вой ба ҳоли мо! Зеро ки чунин чиз на дирӯз ва на парирӯз воқеъ на-шудааст.
  8. Вой ба ҳоли мо! Кист, ки моро аз дасти ин  Худои пуриқтидор халосӣ диҳад? Ин ҳамон Худоест, ки мисриёнро дар   биёбон ба ҳар гуна балоҳо гирифтор кардааст.
  9. Қавӣ бошед  ва  мардвор  рафтор кунед, эй фалиш-тиён! Мабодо ба ибриён бандагӣ кунед, чунон ки онҳо ба шумо   бандагӣ мекарданд! Мардвор рафтор намуда, ҳарбу зарб кунед!»
  10. Ва фалиштиён  ҳарбу  зарб   карданд,   ва  исроилиён шикаст хӯрда,  ҳар  яке  ба хаймаи худ гурехтанд; ва ши-кастӣ  онҳо  бағоят  азим  буд,  ва  аз  исроилиён  сӣ ҳазор сарбози пиёда кушта шуданд.
  11. Ва сандуқи Худо забт карда шуд; ва ду писари Элӣ — Ҳофнӣ ва Финҳос — талаф шуданд.
  12. Ва як марди биньёминӣ аз майдони корзор давида, дар ҳамон рӯз ба Шилӯ омад, дар ҳолате ки либосаш да-рида ва хок ба сараш пошида буд.
  13. Ва ҳангоме ки ӯ омад, инак Элӣ дар сари роҳ бар курсӣ, мунтазири  хабаре  нишаста   буд,   зеро   ки   дилаш барои  сандуқи Худо музтариб буд;  ва он мард ба шаҳр дохил шуда, хабар дод, ва тамоми аҳли шаҳр доду фарьёд бардоштанд.
  14. Ва Элӣ доду   фарьёдро   шунида,   гуфт:   «Ин   садои ғулғула чист?»  Ва он мард  шитобон  омада, ба Элӣ хабар дод.
  15. Ва Элӣ наваду ҳаштсола буд; ва чашмонаш кӯр шуда буд, ва ӯ наметавонист бубинад.
  16. Ва он мард ба Элӣ гуфт: «Ман аз майдони корзор ома-дам, ва ман имрӯз аз майдони корзор гурехтаам». Ва ӯ гуфт: «Пас, чӣ воқеа рӯй додааст, писарам?»
  17. Ва он хабаррасон ҷавоб гардонида, гуфт: «Исроил аз пеши фалиштиён  гурехтанд,   ва  низ торумори азиме дар миёни қавм ба вуқӯъ омад,  ва низ ду писарат — Ҳофнӣ ва Финҳос — талаф шуданд,  ва сандуқи Худо забт карда шуд».
  18. Ва ҳамин ки вай сандуқи Худоро зикр кард, ӯ аз бо-лои курсӣ назди дарвоза  пуштнокӣ   афтод,  ва гарданаш шикаста, мурд, зеро ки марди пир ва гарон буд; ва ӯ чил сол бар Исроил доварӣ намуд.
  19. Ва келини ӯ, зани Финҳос, ки ҳомила ва моҳу рӯзаш пур буд, чун хабари забти сандуқн Худо ва мавти падаршӯ ва шавҳари худро шунид, ба зону чӯкида, зоид, зеро ки ба-ногоҳ дард ёд кард.
  20. Ва дар вақти мурданаш заноне ки назди вай истода буданд, гуфтанд: «Натарс, зеро ки писар зоидӣ». Вале вай ҷавоб нагардонид ва диққат надод.
  21. Ва писарро Ихобӯд* ном монда, гуфт: «Шараф  Ис-роилро  тарк кард!»  Чунки  сандуқи   Худо   забт   гардида, падаршӯву шавҳари вай талаф шуда буданд.
  22. Ва гуфт:    «Шараф    Исроилро   тарк   кард,   зеро  ки сандуқи Худо забт гардид».

* 21. Бешарафӣ.

© IBT 1992

Реклама