Сеюм Подшоҳон боби 9

Худованд   бори   дуюм   ба  Сулаймон  зоҳир   мешавад.

  1. ВА баъд аз он ки Сулаймон бино кардани хонаи Худованд ва хонаи подшоҳро ба анҷом расонид, ва ҳар орзуи Сулаймон, ки мехост ба ҷо оварад, муяссар гардид,
  2. Худованд бори дуюм ба Сулаймон зоҳир шуд, чунон ки дар Ҷибъӯн ба ӯ зоҳир шуда буд.
  3. Ва Худованд ба ӯ гуфт: «Дуои ту ва истиғосаи туро, ки ба ҳузури Ман кардӣ, шунидам, ва ин хонаро, ки ту сохтӣ, то ки исми Ман то абад бар он хонда шавад, тақдис намудам, ва чашмони Ман ва дили Ман тамоми айём дар он хоҳад буд.
  4. Ва агар ту ба ҳузури Ман, чунон ки падарат Довуд рафтор менамуд, бо дили соф ва аз рӯи виҷдон рафтор намуда, ҳар чиро, ки Ман ба ту амр фармудаам, ба ҷо оварӣ ва фароизу аҳкоми Маро нигоҳ дорӣ,
  5. Ман тахти салтанати туро бар Исроил то абад барқарор хоҳам кард, чунон ки ба падарат Довуд сухан ронда, гуфтаам: «Аз ту касе ки бар тахти Исроил биншинад, аз миён нахоҳад рафт».
  6. Аммо агар шумо ва писарони шумо аз пайравии Ман рӯй гардонида, аҳкому фароизеро, ки ба шумо додаам, риоя накунед, ва рафта худоёни дигарро ибодат намоед ва ба онҳо саҷда баред,
  7. Ман Исроилро аз рӯи   замине ки ба   онҳо  додаам, маҳв хоҳам кард, ва хонаеро, ки ба исми Худ тақдис наму-даам,  аз ҳузури Худ  дур   хоҳам андохт,  ва   Исроил дар миёни ҳамаи қавмҳо зарбулмасал ва хандахариш хоҳад шуд.
  8. Ва дар ҳаққи ин хона, ки олишукӯҳ аст, ҳар касе ки аз пеши он бигзарад, аз харобии он  дар ҳайрат   монда ва ҳуштак зада, хоҳад гуфт: «Аз чӣ сабаб Худованд ба ин замин ва ба ин хона чунин амал намудааст?»
  9. Ва хоҳад гуфт: «Аз он сабаб, ки онҳо Худованд Ху-дои худро, ки падаронашонро аз замини Миср берун оварда буд, тарк карданд, ва ба худоёни дигар часпида, онҳоро саҷда ва ибодат намуданд; бинобар ин Худованд тамоми ин муси-батро ба сари онҳо овардааст»».

Ҷалол ва ҳикмати Сулаймон.

  1. Ва баъд аз гузаштани бист сол, ки дар ин муддат Су-лаймон ду  хонаро — хонаи Худованд ва хонаи подшоҳ-ро — бино кард,
  2. Ва Ҳиром, подшоҳи Сӯр, Сулаймонро бо чӯби дарахтони арз ва дарахтони сарв ва бо тилло, мувофиқи дилхоҳи ӯ, таъ-мин намуд, — он гоҳ подшоҳ Сулаймон бист шаҳрро дар замини Ҷалил ба Ҳиром дод.
  3. Ва Ҳиром барои дидани шаҳрҳое ки Сулаймон ба ӯ дода буд, аз Сӯр берун омад, валекин онҳо ба назараш писанд наафтод.
  4. Ва гуфт: «Ин чӣ шаҳрҳост, ки ту, эй бародарам, ба ман додаӣ?» Ва онҳоро замини Ковул номид, ки то имрӯз чунин ном дорад.
  5. Ва Ҳиром ба подшоҳ саду бист киккар тилло фирис-тода буд.
  6. Ва ин аст нақли ӯҳдадорие ки подшоҳ Сулаймон барои бино кардани хонаи Худованд, ва хонаи худаш, ва Миллӯ, ва ҳисори Ерусалим, ва Ҳосӯр, ва Маҷиддӯ ва Ҷозар ҷорӣ карда буд:
  7. Фиръавн, подшоҳи Миср, пеш аз ин баромада, Ҷозарро забт намуда буд, ва онро бо оташ сӯзонид, ва канъониёнро, ки дар шаҳр сукунат доштанд, кушт,   ва онро ба духтари худ, ки зани Сулаймон буд, маҳр дод.
  8. Ва Сулаймон Ҷозар ва Байт-Ҳӯрӯни поёнро бино кард;
  9. Ва низ Баалот ва Тадмӯрро дар биёбони мамлакат;
  10. Ва низ ҳамаи шаҳрҳоро, ки Сулаймон барои захираҳо дошт, ва ҳамаи шаҳрҳои аробаҳо ва ҳамаи шаҳрҳои саворонро, ва ҳар он чиро, ки Сулаймон орзу дошт, ки дар Ерусалим ва дар Лубнон ва дар тамоми замини қаламрави худ бино кунад.
  11. Тамоми қавме ки аз амуриён, ҳиттиён, фариззиён, ҳив-виён ва ябусиён боқӣ монда буданд, онҳое ки аз банӣ-Исроил набуданд,
  12. Яъне фарзандони онҳо,  ки баъд аз  онҳо дар замин боқӣ  монда  буданд,   ва   онҳоро   банӣ-Исроил   натавониста буданд маҳв намоянд, — ба зиммаи онҳо Сулаймон ӯҳдадории меҳнатӣ гузошт, ки то имрӯз чунин аст.
  13. Валекин аз   банӣ-Исроил   Сулаймон ба зиммаи касе ӯҳдадории  меҳнатӣ  нагузошт, зеро ки онҳо  ҷанговарон ва навкарони ӯ, ва мирони ӯ, ва саркардагони ӯ, ва сардорони аробаҳо ва саворони ӯ буданд.
  14. Инҳоянд сарнозироне ки   бар   корҳои Сулаймон бу-данд: панҷсаду панҷоҳ нафар ба мардуми иҷрокунандаи корҳо сардорӣ мекарданд.
  15. Ҳамин ки духтари фиръавн аз шаҳри Довуд ба хонаи худ, ки онро ӯ барои вай бино карда буд, гузашт, он гоҳ ӯ Миллӯро бино намуд.
  16. Ва Сулаймон ҳар сол се дафъа қурбониҳои сӯхтанӣ ва қурбониҳои саломатӣ бар қурбонгоҳе ки барои Худованд би-но карда буд, мебаровард, ва бар мазбаҳе ки пеши Худованд буд, бухур месӯзонид; ва ибодати хонаро бо ҳамин мукаммал намуд.
  17. Ва подшоҳ Сулаймон дар Эсьюн-Ҷобар, ки дар Элӯт, бар соҳили баҳри Қулзум, дар замини Адӯм аст, киштиҳо сохт.
  18. Ва Ҳиром навкарони худро, ки маллоҳ буда, дарьёгар-диро медонистанд, дар киштиҳо ҳамроҳи навкарони Сулай-мон фиристод.
  19. Ва онҳо ба Ӯфир рафтанд, ва аз он ҷо чорсаду бист киккар тилло гирифта, ба подшоҳ Сулаймон оварданд.

© IBT 1992

Реклама